Ik ben oud. Ik ben bijna 20. de horror. Das nu dus al de laatste maanden dat ik gewoon overmand ben door angst om 20 te worden he. Ik had al meer moeten meegemaakt hebben, meer moeten doen. Ik zou vrij en onbezonnen en spannend moeten zijn, en niet belemmerd moeten zijn door emoties. Urgh. Ge zou toch echt eens een uitschakelaar willen daarvoor he.
En dan zijn er nog de oudere mensen he. Ge ziet die constant op forum. Die zijn dan zo 23 of 24 ofzo, en hebben dus nog niets gedaan in hun hele leven buiten wat studeren en eens weggaan met hun fantastische vrienden en het enigste wat ze doen is praten over wat ze "zouden" doen en wat ze "denken" dat ze daarvan zouden vinden of hoe ze "denken" dat ze daarover staan. Zonder effectief vooruitgang te maken. Zonder dat ze echt iets doen of ondernemen. Jaar na jaar laten die dus voorbij gaan zonder dat er ooit iets gebeurd. HET GAAT HEUS NIET VANZELF GEBEUREN !!
En bij god doe het nu want straks zijt ge oud en hebt ge heel u jeugd verspild met saai en oud zijn, waar ge nog genoeg tijd voor hebt als ge effectief ook oud zult zijn. niet 20 oud maar zo het impotentie getal oud: 30
Ik voel me oud dus. Ik had al meer moeten bereikt hebben, maar moeten gedaan hebben, maar levenservaring. Instead of that: I have emotions.
urgh
Misschien is het de 500gr tiramisu die ik heb gegeten net voordat ik ging slapen, of misschien is het gewoon het feit dat ik de laatste tijd totaal niet meer goed slaap, maar het zou best wel mogen stoppen. Zeker dat slecht slapen, das echt fokking irritant. Ik slaap niet goed meer in waardoor ik dus gewoon hele tijd zit te denken (a dangerous pass-time). Eenmaal ik slaap slaap ik ook veel lichter en word ik vaker wakker terwijl ik nog steeds heel moe ben. En daarboven zijn er nog de onaangename dromen. Dat is echt vooral het anbetantste, de slechte dromen. Constant he. Super irritant. Niet enkel slaapt ge niet goed en voelt ge u slecht/bang/alleen maar heel u dag is ook practisch naar de vaantjes he.
IK WIL TERUG GOED KUNNEN SLAPEN !!!!
Maar waar ik mij eigenlijk het meest aan erger is mijzelf. Ik loop echt constant te neuten of te kankeren of te depressen en te kakken op dingen. En dat is nog het meest irritant van allemaal. Want ik wil niet die persoon zijn. I've had quite enough of this actually. I'm getting really tired of this me. Dit is ik zelfs niet, of ik hoop toch van niet. Ik hoop alleszins dat ik niet in die ik zal veranderen.
I want to be myself again, and I can't wait for it to happen. Dat het maar vlug komt, want dit is echt irritant. Ik ben het beu om mij mottig te voelen. En hoe langer dat dit nog gaat duren hoe meer de "ik" die ik was zal veranderen in een andere "ik", een "ik" die niet zo leuk is, minder onschuldig of naïef, of optimisch of vrolijk of hoopvol, maar eerder verbitterd, pessimistisch, grof en neerslachtig.
Natuurljk ga ik mijzelf hoe ik was zeker niet gaan ophemelen. Ik kon ook pessimistisch en grof zijn, maar in mijn persoon was ik niet zo, ik kon gewoons "soms" zo zijn. Savvy ? Ik wil terug helemaal mijzelf zijn, en niet een stuk van mijzelf kwijt zijn.
EN IK HAAT OOK AL DIT EMO GENEUT ! (maar aan de andere kant wil ik dan ook niet enkel oppervlakkig en vrolijk en vreugdig en onbezonnen zijn dat het zou lijken alsof ik geen idee heb van een meer "echt" leven (alhoewel ik niet inzie waarom iemand zijn leven "echter" is omdat die al meer moeilijkheden heeft gehad ofzo) en ook in staat zijn tot meer diepzinnige stof.
Ik kan best wel diepzinnig zijn soms.)
URGH!
My gift to humanity
en nu ga ik stoppen voor ik nog meer kwaad word op mijzelf. EN DAT IS NU DUS AL VAN 3 DAGEN VOOR NIEUWJAAR DAT IK ZIT TE HOESTEN EN TE NIEZEN EN SLIJMERIG TE WEZEN HET ZOU NU TOCH WEL BIJNA GEDAAN MOGEN ZIJN ZEKER !!!!!!
I just want to be myself again ...
(ja ik ben een vuile emotrut nu !
deal with it)
En dan zijn er nog de oudere mensen he. Ge ziet die constant op forum. Die zijn dan zo 23 of 24 ofzo, en hebben dus nog niets gedaan in hun hele leven buiten wat studeren en eens weggaan met hun fantastische vrienden en het enigste wat ze doen is praten over wat ze "zouden" doen en wat ze "denken" dat ze daarvan zouden vinden of hoe ze "denken" dat ze daarover staan. Zonder effectief vooruitgang te maken. Zonder dat ze echt iets doen of ondernemen. Jaar na jaar laten die dus voorbij gaan zonder dat er ooit iets gebeurd. HET GAAT HEUS NIET VANZELF GEBEUREN !!
En bij god doe het nu want straks zijt ge oud en hebt ge heel u jeugd verspild met saai en oud zijn, waar ge nog genoeg tijd voor hebt als ge effectief ook oud zult zijn. niet 20 oud maar zo het impotentie getal oud: 30
Ik voel me oud dus. Ik had al meer moeten bereikt hebben, maar moeten gedaan hebben, maar levenservaring. Instead of that: I have emotions.
urgh
Misschien is het de 500gr tiramisu die ik heb gegeten net voordat ik ging slapen, of misschien is het gewoon het feit dat ik de laatste tijd totaal niet meer goed slaap, maar het zou best wel mogen stoppen. Zeker dat slecht slapen, das echt fokking irritant. Ik slaap niet goed meer in waardoor ik dus gewoon hele tijd zit te denken (a dangerous pass-time). Eenmaal ik slaap slaap ik ook veel lichter en word ik vaker wakker terwijl ik nog steeds heel moe ben. En daarboven zijn er nog de onaangename dromen. Dat is echt vooral het anbetantste, de slechte dromen. Constant he. Super irritant. Niet enkel slaapt ge niet goed en voelt ge u slecht/bang/alleen maar heel u dag is ook practisch naar de vaantjes he.
IK WIL TERUG GOED KUNNEN SLAPEN !!!!
Maar waar ik mij eigenlijk het meest aan erger is mijzelf. Ik loop echt constant te neuten of te kankeren of te depressen en te kakken op dingen. En dat is nog het meest irritant van allemaal. Want ik wil niet die persoon zijn. I've had quite enough of this actually. I'm getting really tired of this me. Dit is ik zelfs niet, of ik hoop toch van niet. Ik hoop alleszins dat ik niet in die ik zal veranderen.
I want to be myself again, and I can't wait for it to happen. Dat het maar vlug komt, want dit is echt irritant. Ik ben het beu om mij mottig te voelen. En hoe langer dat dit nog gaat duren hoe meer de "ik" die ik was zal veranderen in een andere "ik", een "ik" die niet zo leuk is, minder onschuldig of naïef, of optimisch of vrolijk of hoopvol, maar eerder verbitterd, pessimistisch, grof en neerslachtig.
Natuurljk ga ik mijzelf hoe ik was zeker niet gaan ophemelen. Ik kon ook pessimistisch en grof zijn, maar in mijn persoon was ik niet zo, ik kon gewoons "soms" zo zijn. Savvy ? Ik wil terug helemaal mijzelf zijn, en niet een stuk van mijzelf kwijt zijn.
EN IK HAAT OOK AL DIT EMO GENEUT ! (maar aan de andere kant wil ik dan ook niet enkel oppervlakkig en vrolijk en vreugdig en onbezonnen zijn dat het zou lijken alsof ik geen idee heb van een meer "echt" leven (alhoewel ik niet inzie waarom iemand zijn leven "echter" is omdat die al meer moeilijkheden heeft gehad ofzo) en ook in staat zijn tot meer diepzinnige stof.
Ik kan best wel diepzinnig zijn soms.)
URGH!
My gift to humanity
en nu ga ik stoppen voor ik nog meer kwaad word op mijzelf. EN DAT IS NU DUS AL VAN 3 DAGEN VOOR NIEUWJAAR DAT IK ZIT TE HOESTEN EN TE NIEZEN EN SLIJMERIG TE WEZEN HET ZOU NU TOCH WEL BIJNA GEDAAN MOGEN ZIJN ZEKER !!!!!!
I just want to be myself again ...
Can anybody out there see me?
'Cause I can't seem to see myself...
(ja ik ben een vuile emotrut nu !
deal with it)
6 Comments:
Schat.
Geloof me. Voor je twintig wordt lijkt het héél erg.
Dan nog ben je op niéts voorbereid.
It's worse.
En, ach, dat je ziet dat mensen "nog niet zo ver staan als jij", why bother? Gij wel, that's what matters. Right?
Nuja. 20. Bereid je voor op de steile dalende lijn richting dood. Met aftakeling en vetrolletjes op de weg. It ain't pretty. Be prepared.
Er was eens een prins. Het was een erg mooie prins en ook was hij erg fijn. Maar bovenal was hij echt prinselijk.
Deze prinselijke prins dartelde door de wereld. Hij genoot van het leven. De wouden die hij doorkruiste, glinsterden in net gevallen regendrupels. De hemelen waren hemelsblauw en steevast leeg op achterlinies van grijze regenfronten na. De zon verwarmde de paden die hij beging en zijn hele 'zijn' werd opgeluisterd door het gefluit van vogels.
Op een dag vond de prins een paard. Hij vond het een prinselijk paard, dus besloot hij zijn tochten verder te zetten op de rug van het dier. Hij kocht er een zadel voor met prachtige decoraties. Samen reden ze de wereld door onder toezicht van de zon. Het leven was mooi.
De prins kocht zichzelf ook de mooiste kledij en de mensen vonden hem daardoor een bijzonder aardige verschijning. Ook kocht hij maliënkolders en harnassen om gewapend te zijn tegen de gemene rovers die langs de wegen van de mooie wouden in hinderlagen lagen.
Tot de prinselijke prins op een dag met zijn geliefde ros voor een erg groot meer kwam te staan. Het meer belette hem verder te trekken. Eerst besloot hij wat onzeker de rand van het meer te volgen. Soms waadden ze dan door het ondiepe oeverwater. Enkele keren gebeurde het zo dat ze per ongeluk te ver van de rand reden en dat het paard driftig werd door de onaangename diepte. Ook de prins werd er onrustig van.
Zo bleef de prins een hele tijd de rand van het meer volgen - langs de waterlijn, in het ondiepe water en soms in diepere delen die hem en zijn paard onrustig maakten - tot het tot hem doordrong dat er geen einde zou komen aan het meer. Hij kon er niet omheen. Hij zou eeuwig in de rand waden of hij zou op z'n eentje het meer moeten overzwemmen. En hij wilde zo graag verder reizen.
De prins nam het erg zware besluit zijn mooie paard achter te laten op de ene oever. Zijn mooie kleding deed hij uit en ook zijn maliënkoldor en harnas liet hij achter. Hij voelde zich schuldig voor wat hij zijn arme paard, dat aan hem gehecht was, aandeed en ook was hij verdrietig omdat hij zijn paard zou missen. Hij voelde zich onveilig zonder bescherming en onzeker zonder kledij, in alle naaktheid. Hij twijfelde aan zijn keuze. 'Wat als ik nou wel een doorwaadbare plaats zou vinden als ik de rand van het meer maar bleef volgen? Of wat als het meer gewoon ergens zou ophouden?' Maar hij besefte zelf goed genoeg dat die kans te klein was. Hij moest verder.
De prins begon te zwemmen. Prinselijk als hij was keek hij regelmatig om. Hij wilde zeker zijn dat zijn paard goed terecht kwam. De toestand waarin het droeve dier op de oever leek te verkeren, verontrustte hem danig.
Terwijl hij zwom, vulde een gevoel van eenzaamheid zijn reeks gevoelens - verdriet, schuld, twijfel, onveiligheid ... - nog aan. Toch zwom hij door. En door ... En door ... Ook angst vulde uiteindelijk zijn prinselijke inborst. Hij was bang nooit meer zulke mooie, prinselijke kledij te dragen. Hij was bang nooit meer een paard te zullen vinden als het zijne. Hij was bang een stuk van zichzelf aan de ene kant van het meer te hebben moeten achterlaten. Een stuk dat hij nooit meer terug zou vinden ... Toch zwom hij door ... En door ... En door ...
Toen hij na een lange zwemtocht, waarop hij enkele eilanden in het meer had aangedaan om uit te rusten, de overkant bereikte, was hij eerst nog steeds erg bang, onzeker en ook zijn schuldgevoel speelde soms nog op.
Maar na een korte wandeling op de tweede oever vond de prins nieuwe paarden om uit te kiezen en om door even mooie wouden te trekken. Hij vond nieuwe kleding, nog prinselijker dan de vorige en al gauw kwam hij er even aardig mee over als met zijn oude kleding aan de andere kant van het meer. Hij vond maliënkolders en harnassen. Maar bovenal hervond hij geluk ...
Terwijl hij op zijn nieuwe paard draafde, genoot de prins van het leven. De wouden die hij doorkruiste, glinsterden in net gevallen regendrupels. De hemelen waren blauwer dan ooit en steevast leeg op achterlinies van grijze regenfronten na. De zon verwarmde de paden die hij beging en zijn hele 'zijn' werd opgeluisterd door het gefluit van vogels.
Oh. En ja. De prins leefde nog lang en gelukkig.
Zoals de prins die - en dat vergat ik nog te vertellen - niet zo'n goede zwemmer was de erg moeilijke beproeving van het zwemmen als een last ervaarde, zo ken ook jij je mindere momenten. Zoals de prins die miste wat hij achterliet aan de ene zijde van het meer bang was iets van zichzelf te zijn verloren, zo ben jij dat ook. Omdat je ze nu niet alle bij je hebt, àlles wat deel uit maakt van jouw 'zijn'. Ik ben er echter van overtuigd dat je lach, je liefheid, je vreugde, je hele persoonlijkheid, waarvan jij nu misschien vindt dat ze maar deels 'werkzaam' is ... Ik ben ervan overtuigd dat die op de oever waarnaar je op weg bent weer gewoon kan opduiken. Ik wens je gelukkig te kunnen zijn. Maar wees niet bang even niet jezelf te zijn. 'Jijzelf' gaat daarmee nog niet verloren.
Tot zover de misschien niet eens zo schitterende vergelijking tussen jou en de prins. De vergelijking tussen twee prinselijke prinsen.
Ik zwaai nog even naar je: *zwaai*
(en Raf: shut up ^^)
30 is niet impotentie-oud! Ik kan het persoonlijk bevestigen.
wanker
OUD!! my god, ik ben 21 en word 22.
Ge weet wat ze zeggen eens ge de 30 voorbij zijt he :)
Brace yourself, bumpy ride downhill.
30 oud? Ik ga depri worden denk ik :( Maar ik deed al wel dingen! Niets van een strekking waarmee ik de geschiedenisboeken zal halen, maar wie leest die nog (a)
Een reactie posten
<< Home