Quantum Fashion

De zon beschijnt mijn gezicht en het is fantastisch.
Hoe leuk dat het uur gisteren is veranderd, nu is het een uur extra klaar. ('cause let's be honest, een uur vroeger licht doet mij niks aangezien ik toch nooit op tijd uit mijn bed ben daarvoor).

Ook een diepte gesprek gehad met mijn mama. Dat is wel goed. (diepte gesprek klinkt kei foutief, grammaticaal gezien. I blame beroepsmisvorming. Allemaal de schuld van diepte interviews en focusgroepen en al die andere methodologische zever)

Speaking of which, ik moet nog altijd dat focusgroep gesprek transcriberen.
For those of you who didn't know: transcriberen = shit.
Je moet eens proberen een gesprek te analyseren op mp3 waar 8 13-jarige niet zo goed Nederlands pratende (eufemisme) allochtone meisjes gedesinteresseerd door elkaar zitten te mompelen.
Very Very difficult.

Oh.
And they giggle.
A LOT.

We hadden uiteindelijk 2 focusgroepen om gesprekken van af te nemen. Die tweede was echt wel cool. Van die 16-jarige moslima's en een poolse en nog iemand verwegistan die constant zaten te lachen en grappige dingen vertelden. "Ja, is neit belangrijk, maar als geen mooie poep, dan weg!" was het citaat van de dag. Echt van die wijven met ballen nog eigenlijk.
Oerconservatief wel natuurlijk.
Best wel hilarisch: Fien, de assistente die het gesprek leidde, keek altijd in mijn richting toen we aan het topic van homoseksualiteit kwamen. Want ja, die konden allemaal nog wel vrij straffe uitspraken maken en dan keek die altijd naar mij om te kijken of als ik daar niet te geshockeerd door was, of the grof of persoonlijk opnam ofzo iets.
Best wel hilarisch :-)

En dit is trouwens een heel coole remix van de Yael Naim versie van Toxic, door 16bit.
I love it!

De loopgips is trouwens fantastisch.
Het is zwaar, warm, loopt lomper dan een skibot en is door de combinatie gips+schoenzool de volle 2cm hoger dan mijn gewone schoen waardoor ik stap als een gans.
Maar het stapt, dat is het belangrijkste

Ok, ik kan niet nog echt feest-feesten. Wat zeer jammer is, want ik had enorm veel zin om morgen naar Pop Culture te gaan. Maar echt zeer veel zin. Want het is lang geleden dat ik nog naar make up ben geweest, en Pop Culture zijn altijd al leuke feestjes geweest.
Oh well.
Soon Dominique, soon!

of toch over enkele weken... (wanneer ik zal moeten speedpaperen, waarna de methodologie van het onderzoeksrapport dat we moeten rapporteren komt, en de paper Gender, en daarna al examens. Maar daarna.
Dat is ook al vrij vlug.)

Ik heb een nieuwe blog gemaakt.
Dat maakt blog 3.
Eigenlijk wel erg om er zoveel te hebben om toch maar zo weinig up te daten.
Wel eigenlijk vier, maar Quantum Gossip heeft nooit lang stand gehouden.

Why you ask? Omdat niet alle mijmeringen en overpeinzingen en gedachtenstromen en emotionaliteiten openbaar gemaakt kunnen worden. Dat is dan ook de reden waarom zo goed als niemand hem mag lezen, en dat ik zelfs het webadres niet ga posten!

*CLOAK OF MYSTERY*

Nu zit ik wel in een tweestrijd.
Ik wil niet al mijn mijmeringen en overpeinzingen en gedachtenstromen en emotionaliteiten publiek maken. Want dat is niet goed. De diepere en soms duisterdere kant zal ik dus wel voor mezelf houden.
Trouwens, zaken neerschrijven kan heel gevaarlijk zijn.

Maar dan weet ik niet zo goed wat ik hier moet posten. Semi aspirationele uitingen van optimisme zoals mijn vorige post zijn er dan wel af en toe (though they're hard to hold on too, and dont come that often), maar zijn zeker geen representatieve exterioralisatie van het interne.
Dus door enkel die kant hier weer te geven zou ik een verkeerd beeld scheppen. Maar de andere kant is dan niet zo voor openbaring vatbaar.

What to do, what to do, what to do.

Misschien moet ik gewoon chocoladecake eten en gelukkig zijn.
En rusten. Rust.
That is also a good thing.
Zo heb ik vanmiddag een dutje gedaan. Ik was doodop. Wat bizar is, want ik had geslapen van half 1 tot 10 ofzo en om half 3 was ik al weer doodop. Maar niet slaap rusten. Ook zo een peaceful rust of something something. Ik kan het niet verwoorden. Rust. Space. breathing.
Soms kan tijd voor jezelf goed zijn. En nodig. Herbronning of whatever. You know, the thing practically all religions and cults feed off?
Ook al is er het gemis. Het gemis. Een gemis dat niet vlug zal weggaan.


En nu ga ik stoppen.

Jennifer, why is it that in the Univision Olympics sketch, your fake Spanish accent sounded terrible? Ay tiny-brained fans, it is called ACTING. It was a CHOICE. Why did I make that choice? Why does the Pope like hats? Why is the sky blue? Why is Marc? These are questions the universe does not want answered, mis amores. They are the great mysteries of life.

PS: en ik heb heel veel moeite om me op mijn bachelorpaper te concentreren, dat is echt niet zo goed eigenlijk, want ik zal al de tijd nodig hebben die me nog rest...
must learn to focus.
DISCIPLINE THE MIND

Break-ups zijn moeilijk.
En eigenaardig.
Heel erg eigenaardig.

Heel even was ik heel erg bang paar weken geleden. Het leek me allemaal zo familiar. Het was haast nostalgisch, om me na zoveel jaar weer... zo te voelen. Unprepared and unsheltered.
En dat is niemand zijn fout. Andere mensen de schuld geven voor zaken zou heel onrespectvol zijn en niets uithalen.
En ook gewoon ronduit fout zijn.

Maar het zij nu zo. En ik was heel bang een paar weken geleden. Want ik herkende een ik waarvan ik dacht dat ik ze niet meer ging zijn, die ik nooit meer wou zijn. En toen werd ik bang. Dat ik weer ... zo ging zijn. Dat ik weer helemaal van nul zou moeten beginnen. En toen werd ik heel boos op mezelf.
Maar hier komt het verbazende.
Ik ben niet weer zo.

Niet om te zeggen dat ik helemaal gelukkig ben ofzo iets. Maar dat is ook maar normaal. What, given circumstances and what not.
Maar ik ben niet weer zo helemaal neerslachtig en pessimistisch over alles.
Soms wel, dan jojo ik. Maar dat is ergens ook wel normaal denk ik.
Maar op andere momenten, en ik probeer vooral die momenten te houden, dan ben ik optimistisch-ish. Dan voel ik me rustig in mijn persoon. Dan wil ik zo leuke dingen doen. En goede dingen. En wil ik een killer bachelorpaper schrijven en ervoor slagen en me goed voelen over mezelf. En wil ik op avontuur gaan en dingen doen. En mensen zien. En leuke dingen doen. En niet leuke dingen te doen omdat ik ze moet doen, in een soort 'weglopen van dingen' of omdat ik denk dat het leven enkel maar leuke dingen kan zijn, want dat is niet zo. Maar omdat ik wil leven.
Ik wil geen zaken doen waar ik geen zin in heb, of waar ik me niet goed bij voel. Ik heb geen zin om me op te sluiten (soms heb ik wel geen zin om buiten te komen, en buitenkomen en dingen doen is wel heel moeilijk nu met zo een gezwel aan uw been, maar kom, dat zal ook wel overgaan)

Zo personal growth enal.

Hij deed mij een beter persoon willen zijn. En we kunnen dan nu misschien wel niet meer samen zijn, maar toch wil ik nog steeds een beter persoon zijn..
En dat is goed.

Ik wil me blijven goed voelen over mezelf. Ik wil meer voor mezelf. Ik wil dingen verwezelijken. Ik wil het goed doen op school. Ik wil weer meer investeren in vriendschappen. Met de juiste mensen. Ik wil in de zon zitten. Ik weet eindelijk welke foto's ik allemaal wil ophangen op mijn kot en ik ga mijn happytree schilderen. Ik wil weer leuke picnics hebben. Ik wil sporten. Ik wil reizen. I want to wear cute outfits and look awesome. Ik wil dingen voor mezelf (niet in een materialistische zin, alhoewel ik ook wel materiële spullen wil, maar dat is niet wat ik bedoelde). I want to do stuff. I want to be ALIVE!

En zullen er momenten zijn dat ik het moeilijk zal hebben om dit gevoel vast te houden: ja
En zal het moeilijk zijn: hoogstwaarschijnlijk
En zullen er tijden zijn dat ik melancholisch/nostalgisch zal zijn: ongetwijfeld.
Maar dat is niet erg. Je moet niet vergeten van waar je komt.


living is good.
hard sometimes.
but good.

So that's what I'm gonna do.
I'm gonna live.
And genuinly be AWESOME.

(alhoewel ik wel moet bekennen dat die gips echt wel serieus ambetant begint te worden. Ik kan niet buiten komen en naar de dingen gaan waar ik naartoe wil gaan, en de dingen doen die ik wil doen. Nu laat ik de mensen gewoon naar mijn kot komen, wat ook wel tof is, maar toch is het leuker om gewoon zelf buiten te kunnen komen en dingen te kunnen doen. En ik mag zelfs geen obscene dingen tekenen op die gips!)

Na 21 jaar lang, na ettelijke keren op mijn hoofd gedonderd te zijn. Na talloze keren gelijk een mongool van een muurtje op school te vallen op mijn neus. Na 11 keer gehecht geweest te zijn.
Nu pas zit ik met mijn voet in de gips.
En dan nog door het domste kleine botje in mijn voorlaatste teen. Het kleinste barstje en GANS mijn been in de gips.
It's quite ridiculous.

Vooral grappig hoe ik nu maar een gips krijg terwijl ik al 2 weken op die breuk zit te stappen.
Over 10 dagen krijg ik een loopgips, dan zal ik ten minste al meer mobiel zijn.

Ik heb wel een vermoeden dat het niet zo heel lang zal duren want het is echt het kleinste barstje dat je je maar kan inbeelden he.

urgh.
Misery.

Nu ga ik keiveel fun moeten missen.
All the fun things I had planned :-(

Oh wee als ik niet naar Disneyland ga kunnen gaan hoor. Tegen dan mag het maar beter al af zijn!

Unicorns are real, they are just grey, fat and called rhinos

citaat van de dag:

Happy's easy.

You act happy. People see you as happy and you see yourself in their eyes.

It doesn't quite work for lonely... but, happy's easy.