Ok, dus, ik weet dat ik teveel aan hem denk, en mij constant afvraag hoe het met hem gaat, en hoe hij er aan toegaat.
Wat ik ook weet, is dat dit een openbaar forum is en ik dus hier niet alles uit de doeken ga doen.
So people looking for deep emotional outings with melodramatic verbalisations proceed to vijftv and watch "
The Bold and the Beautiful."
No judgements.
Promise.
Scouts honor!
(wetende dat ik eigenlijk nooit bij de scouts heb gezeten zal dat waarschijnlijk niet zoveel betekenen.)
Nouja. Ik ben dus wel degelijk very well aware dat ik vaak aan hém denk. En me zorgen maak. En wou dat ik alles kon wegnemen en ongedaan maken. Ik weet ook dat ik dat waarschijnlijk niet kan. Ik weet ook dat wat tijd en afstand vaak goed kunnen zijn voor mensen. Dat soms gewoon door het louter passeren van tijd problemen zich kunnen oplossen/verminderen/something something.
Ik weet ook dat het geen goed idee is dat ik hem elke keer ga bellen als ik er nood aan heb, als ik emotioneel ben, omdat zaken zo heel messy kunnen worden.
Dus, ik wéét wel een aantal zaken. Ik ben me van een heel aantal zaken wel degelijk bewust.
Zo weet ik ook dat ik daar nu waarschijnlijk zou moeten proberen minder over na te denken..
But see, thing is, als ik dat doe, dan is dat gelijk... het definitieve einde.
Als ik dat doe, dan neem ik gelijk vrede met de huidige situatie. Dan leg ik me neer bij het feit dat alles wat hij en ik hadden voorbij is. Hoe goed het ook moge geweest zijn, en hoeveel ik er ook moge uit geleerd hebben, dat het toch voorbij zou zijn.
Buiten het feit dat het aanvaarden dat een liefde weg is (ook al zijn die emoties niet weg enzo, but you know what I mean) al op zich heel erg moeilijk is, lijkt het me hier extra moeilijk.
Want als ik dat zou doen, dan zou dat willen zeggen dat ik geloof dat ik ooit weer hetzelfde zou kunnen voelen voor iemand anders. Dat ik geloof dat er nog iemand bestaat die zo... ZOOO is zoals hem. Ik kan hier paragrafen vol liederlijke beschrijvingen neerkladderen, maar toch zou het allemaal tekortschieten, so I'll refrain.
(Het is zoals die stroming in Nederlandse literatuur waarvan de naam mij ontsnapt. Waar de lettertypes en de lettergrootte van belang is. Waar die ene auteur 2 bladzijden leeg liet zodat mensen zelf hun beeld konden beschrijven van de mooiste vrouw ter wereld, en niet enkel zijn perceptie ervan.)
Het klinkt misschien zeemzoet om te zeggen, maar ik was echt oprecht gelukkig vorige zomer.
En ja, de laatste maanden waren iets stresserender. Maar mensen zijn in de zomer sowieso meer ongebonden, en hebben sowieso minder stress en verantwoordelijkheden.
Hoe je het keert of draait, I didn't call him Mcdreamy for nothing.
Het voelde zo ... not-alone. En niet zoals het gewoon voelt als je met iemand samen bent, maar omdat het hém was. Hij die zo overtuigd was. Die zo geloofde in mij. Hij die in niemand anders ook maar geïnteresseerd kon zijn. Hij die mij zo speciaal, zo uitzonderlijk, zo gans anders dan al de rest vond.
En als het lijkt nu alsof het enkel gaat om hoe hij zich voelde voor mij, en niet ik hem dan ben je goed mis.
En om dan zomaar te aanvaarden dat het voorbij is, dat is gelijk zeggen dat ik geloof dat er nog mensen zullen zijn die me in zulke mate zo graag zullen zien, of die ik zo graag zal zien, of die me zoveel beter zullen vinden dan anderen, zo overtuigd zullen zijn van mijn persoon. Dat is gelijk zeggen dat er veel mcdreamy's bestaan in de wereld.
En ja, er zullen wel mooie mensen bestaan, en interessante mensen, en avontuurlijke mensen, en attente mensen, but no, I don't really believe there exist a lot of mcdreamy's in the world.
Meh, I should just stop thinking.
