Zelfs gevlucht van al die onzin slaag ik er niet in om mijn innerlijke vocalist terug te vinden. Ik ben mijn woorden kwijt.
Ssst. Niets zeggen. Niet bewegen.
Ver weg van al die onzin waar ik het niet meer zie, weet ik dat het er nog is, ook al zou het er niet meer moeten zijn. Ook al zou het er niet meer kunnen zijn.
Ver weg van al die onzin maak ik mijzelf nog steeds zaken wijs ook al weet ik beter, ook als wordt het tijd dat ik er niet meer de neiging heb te klikken en te denken dat het mij belangt, ook al word het tijd dat ik er zelfs niet meer aan denk.
Compleet belachelijk. Volkomen irrationeel. By any means zelfs a-rationeel. Onder geen beding plausibel en uiterst idioot en ontzettend onproductief. E doch ...
Achteraf voel ik mij er altijd debiel bij en weet ik dat het twee stappen vooruit één achteruit is, wat een verbetering is op de een stap voorwaarts, twee achterwaarts en kan ik mijzelf slaan van nog steeds die denkwijze te hebben, of daar een soort van bevestiging uit te zoeken, zaken nog nodeloos ingewikkelder te maken. I know it's bad for me, but still I cant stop. Ondanks al dit al dit alles is het alternatief excruciating.
Dus waarom doen mensen zaken waarvan ze weten dat ze het niet zouden moeten doen ? Waarvan ze weten dat het hun eigenlijk toch geen goed doen ? Omdat het soms de enigste manier is om uzelf in leven te houden.
En ik kijk voluit uit naar de dag waar dat niet meer excruciating is.
Dus zoveel voor selfpreservation, in een tijd waar woorden talrijk vloeien uit mijn doorbloede lippen, en toch slechts weinigen erin slagen mijn ratio te concretiseren. Waar ik er zelf niet meer in slaag en mijn innerlijke wordsmith verloren loopt in een opeenvolging van gedachten en gebeurtenissen die zowel belachelijk als volkomen waar blijken te zijn.
Een zoektocht naar andere invulling, waar betekenis toegeschreven probeert te worden aan betekenisloze zaken, waar oprechtheid van oppervlakkigheid onderscheiden probeert te worden, en waar hoop vecht tegen realiteit, rationaliteit en negativiteit, omdat het anders gewoon niet uit te houden is.
Een bittere confrontatie met een innerlijk gevecht om ambitie, vastberadenheid en zelfzekerheid.
Time to catch up.
Time for a change.
Ssst. Niets zeggen. Niet bewegen.
Ver weg van al die onzin waar ik het niet meer zie, weet ik dat het er nog is, ook al zou het er niet meer moeten zijn. Ook al zou het er niet meer kunnen zijn.
Ver weg van al die onzin maak ik mijzelf nog steeds zaken wijs ook al weet ik beter, ook als wordt het tijd dat ik er niet meer de neiging heb te klikken en te denken dat het mij belangt, ook al word het tijd dat ik er zelfs niet meer aan denk.
Compleet belachelijk. Volkomen irrationeel. By any means zelfs a-rationeel. Onder geen beding plausibel en uiterst idioot en ontzettend onproductief. E doch ...
self-pres·er·va·tion (slfprzr-vshn)
n.
1. Protection of oneself from harm or destruction.
2. The instinct for individual preservation; the innate desire to stay alive.
Achteraf voel ik mij er altijd debiel bij en weet ik dat het twee stappen vooruit één achteruit is, wat een verbetering is op de een stap voorwaarts, twee achterwaarts en kan ik mijzelf slaan van nog steeds die denkwijze te hebben, of daar een soort van bevestiging uit te zoeken, zaken nog nodeloos ingewikkelder te maken. I know it's bad for me, but still I cant stop. Ondanks al dit al dit alles is het alternatief excruciating.
Dus waarom doen mensen zaken waarvan ze weten dat ze het niet zouden moeten doen ? Waarvan ze weten dat het hun eigenlijk toch geen goed doen ? Omdat het soms de enigste manier is om uzelf in leven te houden.
why do I keep hitting myself in the head with a hamer ? Because it feels so good when I stop.
En ik kijk voluit uit naar de dag waar dat niet meer excruciating is.
Dus zoveel voor selfpreservation, in een tijd waar woorden talrijk vloeien uit mijn doorbloede lippen, en toch slechts weinigen erin slagen mijn ratio te concretiseren. Waar ik er zelf niet meer in slaag en mijn innerlijke wordsmith verloren loopt in een opeenvolging van gedachten en gebeurtenissen die zowel belachelijk als volkomen waar blijken te zijn.
Een zoektocht naar andere invulling, waar betekenis toegeschreven probeert te worden aan betekenisloze zaken, waar oprechtheid van oppervlakkigheid onderscheiden probeert te worden, en waar hoop vecht tegen realiteit, rationaliteit en negativiteit, omdat het anders gewoon niet uit te houden is.
Een bittere confrontatie met een innerlijk gevecht om ambitie, vastberadenheid en zelfzekerheid.
Time to catch up.
Time for a change.
And maybe someday we will meet
And maybe talk and not just speak
