Ik ben net helemaal vanuit Latem naar Gent gereden voor een nachtwinkel. How sad am I ?
Eigenlijk moest ik gewoon buiten komen, 'cause I was slowly going insane en dan was de nachtwinkel handig meegenomen. Ik heb via Ebay een lamp gekocht. Een oranje zeepaard van IKEA om aan de muur te hangen. Ze maken die niet meer bij IKEA dus moest ik hem op ebay kopen, voor uiteindelijk meer geld dat dat hij oorspronkelijk heeft gekost inclusief de verzendkosten. Het komt dan nog uit het Verenigd Koninkrijk dus ik moet zelf nog het contact laten veranderen naar de continentaal europese standaard. It's ridiculous, ik weet het zelf ook.
Lang geleden, in what seems like another life, had ik er ook zo een gekocht voor iemand en ik was daar toen ook al zo verliefd op. Nu wou ik er dus ook een voor mezelf, omdat ik ook wil dat het oranje zeepaard mij gelukkig maakt. Ik heb wel geen matching jaren '60 behangpapier niet. Paard zal dus harder zijn best moeten doen. (behangpapier dat ik zelfs nog heb helpen ophangen, hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt.)
Ik was ecstatisch toen ik het opendeed.
Nu ben ik treurig.
En als ik treurig ben, en alleen, dan blog ik.
Misschien zou ik dat beter niet doen. Het geeft de mensen die ik niet ken, of niet meer, of met wie ik bitter weinig contact mee mee heb een verkeerd beeld van mezelf.
Ik ben niet altijd treurig, en ik ben niet enkel treurig als ik blog.
Maar nu blog ik wel.
I'm numbing out.
Ik vrees dat ik aan het uithollen ben ofzo. Niet dat ik me altijd leeg voel, maar mijn emoties zijn aan het uitvlakken. Mijn dallen zijn niet meer zo diep, en mijn pieken zijn niet meer zo hoog.
Ik vrees dat bepaalde emoties, of toch een bepaalde intensiteit van bepaalde emoties niet meer vaak zullen voorkomen, if ever.
Ik vind het ook vreemd hoe anders alles nu is in vergelijking met voorbeeld 2 jaar geleden. Ik heb meer zelfkennis, en voel me met veel zaken beter op mijn gemak, heb meer zelfvertrouwen, dus op zich is dat niet slecht. Toch is zo raar hoe anders het allemaal is. De mensen die ik ken, aan wie ik mijn ziel toevertrouw, mijn steunpilaren. De mensen met wie ik wegga, de manier waarop ik mijn dagen vul, de zaken waar ik mee bezig ben, ..., ...
Verandering, evolutie is nodig, want stilstaan terwijl het leven rondom u verandert is bedroevend. E doch klinkt het mij even intriest dat zaken die u zo dierbaar zijn op het ene moment zo heel plots kunnen verdwijnen, bijna alsof het nooit gebeurd is, en alles gewoon een ver verleden lijkt.
Eigenlijk moest ik gewoon buiten komen, 'cause I was slowly going insane en dan was de nachtwinkel handig meegenomen. Ik heb via Ebay een lamp gekocht. Een oranje zeepaard van IKEA om aan de muur te hangen. Ze maken die niet meer bij IKEA dus moest ik hem op ebay kopen, voor uiteindelijk meer geld dat dat hij oorspronkelijk heeft gekost inclusief de verzendkosten. Het komt dan nog uit het Verenigd Koninkrijk dus ik moet zelf nog het contact laten veranderen naar de continentaal europese standaard. It's ridiculous, ik weet het zelf ook.
Lang geleden, in what seems like another life, had ik er ook zo een gekocht voor iemand en ik was daar toen ook al zo verliefd op. Nu wou ik er dus ook een voor mezelf, omdat ik ook wil dat het oranje zeepaard mij gelukkig maakt. Ik heb wel geen matching jaren '60 behangpapier niet. Paard zal dus harder zijn best moeten doen. (behangpapier dat ik zelfs nog heb helpen ophangen, hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt.)
Ik was ecstatisch toen ik het opendeed.
Nu ben ik treurig.
En als ik treurig ben, en alleen, dan blog ik.
Misschien zou ik dat beter niet doen. Het geeft de mensen die ik niet ken, of niet meer, of met wie ik bitter weinig contact mee mee heb een verkeerd beeld van mezelf.
Ik ben niet altijd treurig, en ik ben niet enkel treurig als ik blog.
Maar nu blog ik wel.
I'm numbing out.
Ik vrees dat ik aan het uithollen ben ofzo. Niet dat ik me altijd leeg voel, maar mijn emoties zijn aan het uitvlakken. Mijn dallen zijn niet meer zo diep, en mijn pieken zijn niet meer zo hoog.
Ik vrees dat bepaalde emoties, of toch een bepaalde intensiteit van bepaalde emoties niet meer vaak zullen voorkomen, if ever.
Ik vind het ook vreemd hoe anders alles nu is in vergelijking met voorbeeld 2 jaar geleden. Ik heb meer zelfkennis, en voel me met veel zaken beter op mijn gemak, heb meer zelfvertrouwen, dus op zich is dat niet slecht. Toch is zo raar hoe anders het allemaal is. De mensen die ik ken, aan wie ik mijn ziel toevertrouw, mijn steunpilaren. De mensen met wie ik wegga, de manier waarop ik mijn dagen vul, de zaken waar ik mee bezig ben, ..., ...
Verandering, evolutie is nodig, want stilstaan terwijl het leven rondom u verandert is bedroevend. E doch klinkt het mij even intriest dat zaken die u zo dierbaar zijn op het ene moment zo heel plots kunnen verdwijnen, bijna alsof het nooit gebeurd is, en alles gewoon een ver verleden lijkt.
0 Comments:
Een reactie posten
<< Home