Nu hoop ik dat Eline het niet te erg vind dat ik dit allemaal vertel omdat het mss wel als "persoonlijk" kan gezien worden. Maar ik ben van mening dat ge net door zaken verbergen te houden of te doen alsof het iets is dat niet geweten mag worden ge het tot een zwakte maakt, tot iets waar andere mensen u kunnen raken. En zo ben ik niet.
Donderdagavond zaten Eline en ik op Maité haar kot omdat Eline zich miserabel voelde. Ze was eerder die dag gedumpt geweest. Gelukkig voor haar zal ze die dag altijd herinneren als de dag dat onze fietsen over de oever zijn gesmeten en niet als de dag dat ze gedumpt is. Ze was triestig. Nu al niet meer, uiteindelijk had het maar een weekje geduurd. Nevertheless was ze crushed, toch voor die ene avond. Want deze keer was ze echt wel verliefd en dacht ze dat het lang ging duren en ze er klaar voor was. Daarvoor moet ge natuurlijk met 2 voor zijn en dat was nu niet het geval. That's life, stuff happens, whether you want it to or not.
Ze voelde zich dus slecht en heeft keiveel moeten huilen en voelde zich alleen en gekwetst. Niet dat haar hart gebroken was, ge kunt u hart niet geven aan iemand op een week en niemand kan in een week al in "uw persoon" komen.
Maar toch voelde ze zich ellendig en alleen, omdat ze haar kwijt was.
Ze vroeg me daarstraks om hulp omtrent een blog die ze had geschreven over hoe ze zich voelde, of het niet te verwijterig was. Omdat ze niet wilt dat de andere persoon zich schuldig zou voelen. Maar het was te verwijterig en te schuldgeven. En waarom ? Because it wasn't really ever about her. Dat kan niet na een week. Het ging om de notie van wat ze zou kunnen zijn. De notie van verliefdheid. Verliefd zijn op verliefdheid zelf.
Nu zei ze ook dat ze alles al geplaatst heeft en ze verleden tijd is. Maar ZIJ is geen verleden tijd, omdat ZIJ ook nooit een heden was, because it was never about HER. Het ging om "het". En dat zal nooit verleden tijd zijn, omdat het een heden is. Gelukkig maar. En dat zal het ook blijven. Want het ging om "het" en niet om "haar", dus dan kan dat. Dan kunt ge dat meedragen in de persoon die ge zijt, lichtjes anders.
Nu vraag ik mij af in welke mate het ooit echt om de persoon zelf gaat. Gaat het soms ooit echt om de persoon ? Of gaat het altijd om het "het" dat ge daarmee had ? En hangt dat automatisch altijd vast aan die persoon ? Ook al gaat het over en kunt ge hetzelfde nog voelen voor iemand anders. Gaat het altijd maar om het "het" en nooit over "hem/haar" ? En kunt ge de "het" van een bepaald persoon loskoppelen ? Is dat überhaupt zelfs iets dat ge wilt of dat nodig is ? En in welke mate kunt ge ooit echt helemaal verliefd zijn op iemand en er gelukkig mee zijn als het enkel maar om "het" gaat en niet "hem/haar" ?
Maybe not ? Persoonlijk vind ik het idee dat het nooit om de persoon zou gaan ontwapenend en compleet vernietigend. Ik denk dat het soms, vanaf een bepaald moment, wél om een bepaald persoon gaat.
But then, what do I know, right ?
Donderdagavond zaten Eline en ik op Maité haar kot omdat Eline zich miserabel voelde. Ze was eerder die dag gedumpt geweest. Gelukkig voor haar zal ze die dag altijd herinneren als de dag dat onze fietsen over de oever zijn gesmeten en niet als de dag dat ze gedumpt is. Ze was triestig. Nu al niet meer, uiteindelijk had het maar een weekje geduurd. Nevertheless was ze crushed, toch voor die ene avond. Want deze keer was ze echt wel verliefd en dacht ze dat het lang ging duren en ze er klaar voor was. Daarvoor moet ge natuurlijk met 2 voor zijn en dat was nu niet het geval. That's life, stuff happens, whether you want it to or not.
Ze voelde zich dus slecht en heeft keiveel moeten huilen en voelde zich alleen en gekwetst. Niet dat haar hart gebroken was, ge kunt u hart niet geven aan iemand op een week en niemand kan in een week al in "uw persoon" komen.
Maar toch voelde ze zich ellendig en alleen, omdat ze haar kwijt was.
Ze vroeg me daarstraks om hulp omtrent een blog die ze had geschreven over hoe ze zich voelde, of het niet te verwijterig was. Omdat ze niet wilt dat de andere persoon zich schuldig zou voelen. Maar het was te verwijterig en te schuldgeven. En waarom ? Because it wasn't really ever about her. Dat kan niet na een week. Het ging om de notie van wat ze zou kunnen zijn. De notie van verliefdheid. Verliefd zijn op verliefdheid zelf.
Nu zei ze ook dat ze alles al geplaatst heeft en ze verleden tijd is. Maar ZIJ is geen verleden tijd, omdat ZIJ ook nooit een heden was, because it was never about HER. Het ging om "het". En dat zal nooit verleden tijd zijn, omdat het een heden is. Gelukkig maar. En dat zal het ook blijven. Want het ging om "het" en niet om "haar", dus dan kan dat. Dan kunt ge dat meedragen in de persoon die ge zijt, lichtjes anders.
Nu vraag ik mij af in welke mate het ooit echt om de persoon zelf gaat. Gaat het soms ooit echt om de persoon ? Of gaat het altijd om het "het" dat ge daarmee had ? En hangt dat automatisch altijd vast aan die persoon ? Ook al gaat het over en kunt ge hetzelfde nog voelen voor iemand anders. Gaat het altijd maar om het "het" en nooit over "hem/haar" ? En kunt ge de "het" van een bepaald persoon loskoppelen ? Is dat überhaupt zelfs iets dat ge wilt of dat nodig is ? En in welke mate kunt ge ooit echt helemaal verliefd zijn op iemand en er gelukkig mee zijn als het enkel maar om "het" gaat en niet "hem/haar" ?
Eline: that's stuff to think about
Maybe not ? Persoonlijk vind ik het idee dat het nooit om de persoon zou gaan ontwapenend en compleet vernietigend. Ik denk dat het soms, vanaf een bepaald moment, wél om een bepaald persoon gaat.
But then, what do I know, right ?
A cynic is a man who knows the price of everything and the value of nothing.
1 Comments:
And you were right, het was het openstellen dat de nek om heeft gedaan, zelf niet het meisje in kwestie enzo want ik kan hetzelfde hebben met elke andere persoon.
En dank voor hulp bij het blogschrijven ^^
En ! O ! Een Oscar Wilde quote !
Een reactie posten
<< Home