Quantum Fashion

Break-ups zijn moeilijk.
En eigenaardig.
Heel erg eigenaardig.

Heel even was ik heel erg bang paar weken geleden. Het leek me allemaal zo familiar. Het was haast nostalgisch, om me na zoveel jaar weer... zo te voelen. Unprepared and unsheltered.
En dat is niemand zijn fout. Andere mensen de schuld geven voor zaken zou heel onrespectvol zijn en niets uithalen.
En ook gewoon ronduit fout zijn.

Maar het zij nu zo. En ik was heel bang een paar weken geleden. Want ik herkende een ik waarvan ik dacht dat ik ze niet meer ging zijn, die ik nooit meer wou zijn. En toen werd ik bang. Dat ik weer ... zo ging zijn. Dat ik weer helemaal van nul zou moeten beginnen. En toen werd ik heel boos op mezelf.
Maar hier komt het verbazende.
Ik ben niet weer zo.

Niet om te zeggen dat ik helemaal gelukkig ben ofzo iets. Maar dat is ook maar normaal. What, given circumstances and what not.
Maar ik ben niet weer zo helemaal neerslachtig en pessimistisch over alles.
Soms wel, dan jojo ik. Maar dat is ergens ook wel normaal denk ik.
Maar op andere momenten, en ik probeer vooral die momenten te houden, dan ben ik optimistisch-ish. Dan voel ik me rustig in mijn persoon. Dan wil ik zo leuke dingen doen. En goede dingen. En wil ik een killer bachelorpaper schrijven en ervoor slagen en me goed voelen over mezelf. En wil ik op avontuur gaan en dingen doen. En mensen zien. En leuke dingen doen. En niet leuke dingen te doen omdat ik ze moet doen, in een soort 'weglopen van dingen' of omdat ik denk dat het leven enkel maar leuke dingen kan zijn, want dat is niet zo. Maar omdat ik wil leven.
Ik wil geen zaken doen waar ik geen zin in heb, of waar ik me niet goed bij voel. Ik heb geen zin om me op te sluiten (soms heb ik wel geen zin om buiten te komen, en buitenkomen en dingen doen is wel heel moeilijk nu met zo een gezwel aan uw been, maar kom, dat zal ook wel overgaan)

Zo personal growth enal.

Hij deed mij een beter persoon willen zijn. En we kunnen dan nu misschien wel niet meer samen zijn, maar toch wil ik nog steeds een beter persoon zijn..
En dat is goed.

Ik wil me blijven goed voelen over mezelf. Ik wil meer voor mezelf. Ik wil dingen verwezelijken. Ik wil het goed doen op school. Ik wil weer meer investeren in vriendschappen. Met de juiste mensen. Ik wil in de zon zitten. Ik weet eindelijk welke foto's ik allemaal wil ophangen op mijn kot en ik ga mijn happytree schilderen. Ik wil weer leuke picnics hebben. Ik wil sporten. Ik wil reizen. I want to wear cute outfits and look awesome. Ik wil dingen voor mezelf (niet in een materialistische zin, alhoewel ik ook wel materiële spullen wil, maar dat is niet wat ik bedoelde). I want to do stuff. I want to be ALIVE!

En zullen er momenten zijn dat ik het moeilijk zal hebben om dit gevoel vast te houden: ja
En zal het moeilijk zijn: hoogstwaarschijnlijk
En zullen er tijden zijn dat ik melancholisch/nostalgisch zal zijn: ongetwijfeld.
Maar dat is niet erg. Je moet niet vergeten van waar je komt.


living is good.
hard sometimes.
but good.

So that's what I'm gonna do.
I'm gonna live.
And genuinly be AWESOME.

(alhoewel ik wel moet bekennen dat die gips echt wel serieus ambetant begint te worden. Ik kan niet buiten komen en naar de dingen gaan waar ik naartoe wil gaan, en de dingen doen die ik wil doen. Nu laat ik de mensen gewoon naar mijn kot komen, wat ook wel tof is, maar toch is het leuker om gewoon zelf buiten te kunnen komen en dingen te kunnen doen. En ik mag zelfs geen obscene dingen tekenen op die gips!)