Soms vraag ik mij af. Soms vraag ik mij dingen af. heel erg veel zaken. Soms vraag ik me af hoe mensen in elkaar zitten. Soms vraag ik me af wie mensen zijn. Soms vraag ik me af hoeveel mensen er zijn. Soms vraag ik mij af hoeveel verschillende soorten mensen er zijn. Soms vraag ik mij af hoeveel mensen hun leven zoals het mijne zijn. Soms vraag ik mij af hoeveel mensen iemand is. Soms wil ik even mijn ogen kun sluiten en verdwijnen. Verdwijnen uit de subjectiviteit en alles van bovenaf bekijken.
Helemaal als een vogeltje, ver boven de echte wereld.
Vrij soezend boven de rest van de wereld, vliegend tussen de wolken, ver boven de echte wereld waar wij stervelingen interageren.
Soms vraag ik mij af hoeveel levens mensen hebben. Hoeveel keer mensen dan sterven.. Hoe belangrijk mensen zijn. Mensen komen en gaan. Er wordt belang aan gehecht en later kunnen ze recast worden. Maar bij elke recasting gaat wel iets verloren. Each time you loose part of the person you were. Bij elke levensverandering sterft ge en wordt ge later herboren. Soms vraag ik me af hoeveel levens mensen hebben. Op hetzelfde moment, na elkaar, overlappend, levens die nooit gedaan zijn, levens die van korte duur zijn, levens die toekomstige levens beïnvloedden, levens de uitdoven, levens abrupt stoppen.
Soms wil ik even los van de wereld staan. Weg van deze onzin. Weg van al die levens. de mijne, die van mensen in mijn omgeving, de mensen uit mijn verleden nog altijd onlosmakelijk vastgekoppeld aan mijn heden, de mensen uit mijn toekomst, onzichtbaar vastgeketend aan mijn leven en mijn beslissingen.
Heel hoog in de lucht, als een buitenstaander. Gewoon gade slaan. Hoog in de lucht. tussen de wind waar ik mij aan overgeef, tussen de zonnestralen die mijn object van interesse belichen, zonder dat ik iemand specifiek kan zien. zonder dat iemand mij kan zien. enkel de totaliteit. Helemaal vrij. Terwijl de wereld onder mij verder gaat. Terwijl anderen verder gaan. Mensen hun leven(s) leiden, ze afsluiten en verder gaan.
Het gebeurt elke dag, maar in hoeveel keer kan het gebeuren ? Waar gaat de liefde die ge had voor iemand naartoe eenmaal dat ge er niet meer mee samen zijt. Kunt ge ze achterlaten in een leven dat ge hebt afgesloten, of beter gezegd: dat afgesloten is. Kunt ge het wel helemaal afsluiten, of neemt ge het altijd me u mee. Where does the love go ? Naar iemand anders ?
Neen, want liefde, voor vrienden, voor geliefden, het is altijd anders. Er kunnen raakvlakken zijn, maar het zal nooit helemaal hetzelfde zijn. Wat misschien maar best is, hoe erg zou het zijn om compleet vervangbaar te zien.
Onvervangbaar of onvergeetbaar ?
In welke mate wordt ge door uw verleden bepaald en kunt ge verder gaan, accepterend hoe het was. Deels te recasten, maar eigenlijk nooit onvergeetbaar ? Allebei. Soms vraag ik mij af hoe ge zaken kunt meemaken en die kunt afsluiten. Of ge ze überhaupt zelfs kunt afsluiten. En of ge dat zelfs zou willen doen moest ge kunnen. Overspoeld door herinneringen, definierende momenten, ver boven de wereld, vrij. Weg van al deze onzin. Zonder dat ge mekaar ooit echt kunt vergeten. Gelukkig maar, ... denk ik soms.
Soms vraag ik mij af wat het is met liefde. Waar gaat de liefde naartoe wanneer je niet meer samen bent met iemand. Wanneer ge hebt geprobeerd, wanneer het gewoon niet lukte, maar die liefde er wel was. Die liefde, onbeschrijfbaar en compleet levensveranderend. Naar een nieuw persoon ? overdraagbaar ? Onmogelijk. Elke liefde is ander, ontstaan uit een combinatie van twee personen is ze onoverdraagbaar naar iemand anders. Kan ze verdwijnen ? Ook niet. Een levens- persoonlijkheidsveranderende kan niet zomaar verdwijwen, als ze aan de basis lag van wie ge nu zijt. You can never go back to being the person you were. Misschien ook maar best.
Onvervanbaar of onvergeetbaar ?
een subtiel, maar noodzakelijk onderscheid.
Blessed are the forgetful, want zij kunnen ongeremd verder zijn wie ze waren ? Toch maar niet denk ik. There are certain things you don't want to forget.
Vrij als een vogel. Ver boven de wereld, ver van de mensen. Weg van al die onzin. Zonder ooit echt te kunnen vergeten. Hopelijk toch.
So may we never forget.
I should stop thinking. and study
Helemaal als een vogeltje, ver boven de echte wereld.
ach meneer een mooie vogel wil ik zijn met sterke vleugels alstublieft
meneer Merlijn. Een mooie vogel in de lucht met pluimen, poten en een vlucht
en alle kleuren van de regenboog aha. Dan kan ik slapen op een wolk, de lucht doorklieven als een dol.
En het zonlicht vangen met een boog.
Vrij soezend boven de rest van de wereld, vliegend tussen de wolken, ver boven de echte wereld waar wij stervelingen interageren.
Soms vraag ik mij af hoeveel levens mensen hebben. Hoeveel keer mensen dan sterven.. Hoe belangrijk mensen zijn. Mensen komen en gaan. Er wordt belang aan gehecht en later kunnen ze recast worden. Maar bij elke recasting gaat wel iets verloren. Each time you loose part of the person you were. Bij elke levensverandering sterft ge en wordt ge later herboren. Soms vraag ik me af hoeveel levens mensen hebben. Op hetzelfde moment, na elkaar, overlappend, levens die nooit gedaan zijn, levens die van korte duur zijn, levens die toekomstige levens beïnvloedden, levens de uitdoven, levens abrupt stoppen.
Soms wil ik even los van de wereld staan. Weg van deze onzin. Weg van al die levens. de mijne, die van mensen in mijn omgeving, de mensen uit mijn verleden nog altijd onlosmakelijk vastgekoppeld aan mijn heden, de mensen uit mijn toekomst, onzichtbaar vastgeketend aan mijn leven en mijn beslissingen.
Heel hoog in de lucht, als een buitenstaander. Gewoon gade slaan. Hoog in de lucht. tussen de wind waar ik mij aan overgeef, tussen de zonnestralen die mijn object van interesse belichen, zonder dat ik iemand specifiek kan zien. zonder dat iemand mij kan zien. enkel de totaliteit. Helemaal vrij. Terwijl de wereld onder mij verder gaat. Terwijl anderen verder gaan. Mensen hun leven(s) leiden, ze afsluiten en verder gaan.
Het gebeurt elke dag, maar in hoeveel keer kan het gebeuren ? Waar gaat de liefde die ge had voor iemand naartoe eenmaal dat ge er niet meer mee samen zijt. Kunt ge ze achterlaten in een leven dat ge hebt afgesloten, of beter gezegd: dat afgesloten is. Kunt ge het wel helemaal afsluiten, of neemt ge het altijd me u mee. Where does the love go ? Naar iemand anders ?
Neen, want liefde, voor vrienden, voor geliefden, het is altijd anders. Er kunnen raakvlakken zijn, maar het zal nooit helemaal hetzelfde zijn. Wat misschien maar best is, hoe erg zou het zijn om compleet vervangbaar te zien.
Onvervangbaar of onvergeetbaar ?
In welke mate wordt ge door uw verleden bepaald en kunt ge verder gaan, accepterend hoe het was. Deels te recasten, maar eigenlijk nooit onvergeetbaar ? Allebei. Soms vraag ik mij af hoe ge zaken kunt meemaken en die kunt afsluiten. Of ge ze überhaupt zelfs kunt afsluiten. En of ge dat zelfs zou willen doen moest ge kunnen. Overspoeld door herinneringen, definierende momenten, ver boven de wereld, vrij. Weg van al deze onzin. Zonder dat ge mekaar ooit echt kunt vergeten. Gelukkig maar, ... denk ik soms.
Soms vraag ik mij af wat het is met liefde. Waar gaat de liefde naartoe wanneer je niet meer samen bent met iemand. Wanneer ge hebt geprobeerd, wanneer het gewoon niet lukte, maar die liefde er wel was. Die liefde, onbeschrijfbaar en compleet levensveranderend. Naar een nieuw persoon ? overdraagbaar ? Onmogelijk. Elke liefde is ander, ontstaan uit een combinatie van twee personen is ze onoverdraagbaar naar iemand anders. Kan ze verdwijnen ? Ook niet. Een levens- persoonlijkheidsveranderende kan niet zomaar verdwijwen, als ze aan de basis lag van wie ge nu zijt. You can never go back to being the person you were. Misschien ook maar best.
Onvervanbaar of onvergeetbaar ?
een subtiel, maar noodzakelijk onderscheid.
Blessed are the forgetful, want zij kunnen ongeremd verder zijn wie ze waren ? Toch maar niet denk ik. There are certain things you don't want to forget.
Vrij als een vogel. Ver boven de wereld, ver van de mensen. Weg van al die onzin. Zonder ooit echt te kunnen vergeten. Hopelijk toch.
I'm cookie dough. Tasty by itself, but not done baking. I'm not finished becoming whoever the hell it is I'm going to turn out to be. I make it through this and the next thing and the next thing and maybe one day I turn around and realize I'm ready. I'm cookies. And then, you know, if I want someone to eat me, or enjoy warm, delicious cookie-me, then that's fine. That'll be then. When I'm done.
So may we never forget.
Unforgettable in every way
And forever more, that's how you'll stay
I should stop thinking. and study
1 Comments:
denken is leuk he - zeker als je zou moeten studeren - dan komt dat pas op gang :-)
Een reactie posten
<< Home