Ik houd van 's nachts ronddolen door de stad.
Ik was met Cédric iets gaan drinken en ik kon niet terug naar kot komen met mijn fiets want het slot was vastgevroren of vastgeroest of iets anders gevastget. Dus heb ik de koude te voet getrotseerd. Langs het water, door het centrum van de slapende stad, muisstil. Verlaten bijna. Enkel bewoond door een lichte mist en een bijtende kou. En ja, dan word je nostalgisch natuurlijk, ik dus ook.
Dan denk ik terug aan al de momenten die ik er al heb meegemaakt in de drie jaar dat ik er nu al woon.
Hoe anders mijn leven er nu uitziet. Hoe veel ik ben veranderd, en al de mensen rondom me.
Zoveel mensen, zoveel momenten. Tijden vervlogen en mensen verloren. Uit het oog. Ik ben geen fervente gelovige van het 'uit het oog, uit het hart' principe. Het gaat mss wel op voor het dagdagelijkse leven, maar het is niet immuun voor nachtelijke mijmeringen.
Hoe anders ik ben. Zeer anders dan ik had gedacht of zou voorspeld hebben. Maar toch voel ik me nu meer mezelf dan ooit tevoren.
Ik had het dit weekend ook al. Toen ik zaterdagnacht op mijn kot naar al de spullen in mijn kot zat te kijken. De herinneringen erachter terug oprakelen, al de verhalen herbeleven.
All the memories, all the people.
I've had a lot of good times, and had a lot of people in my life.
Ik denk dat van al de dingen die ik heb gedaan of beslist het beste is dat ik op kot ben geweest. Niet voor iemand anders, maar voor mij.
I think you get the picture by now. Allemaal semi pseudo wannabe diepzinnige quatsch die iedereen wel eens overkomt wanneer hij in zijn eentje door de stad dwaalt.
Cliché, voorspelbaar onorigineel en al ettelijke keren beter bericht.
E doch niet minder hartverwarmend.
Ik was met Cédric iets gaan drinken en ik kon niet terug naar kot komen met mijn fiets want het slot was vastgevroren of vastgeroest of iets anders gevastget. Dus heb ik de koude te voet getrotseerd. Langs het water, door het centrum van de slapende stad, muisstil. Verlaten bijna. Enkel bewoond door een lichte mist en een bijtende kou. En ja, dan word je nostalgisch natuurlijk, ik dus ook.
Dan denk ik terug aan al de momenten die ik er al heb meegemaakt in de drie jaar dat ik er nu al woon.
Hoe anders mijn leven er nu uitziet. Hoe veel ik ben veranderd, en al de mensen rondom me.
Zoveel mensen, zoveel momenten. Tijden vervlogen en mensen verloren. Uit het oog. Ik ben geen fervente gelovige van het 'uit het oog, uit het hart' principe. Het gaat mss wel op voor het dagdagelijkse leven, maar het is niet immuun voor nachtelijke mijmeringen.
Hoe anders ik ben. Zeer anders dan ik had gedacht of zou voorspeld hebben. Maar toch voel ik me nu meer mezelf dan ooit tevoren.
Ik had het dit weekend ook al. Toen ik zaterdagnacht op mijn kot naar al de spullen in mijn kot zat te kijken. De herinneringen erachter terug oprakelen, al de verhalen herbeleven.
All the memories, all the people.
I've had a lot of good times, and had a lot of people in my life.
Ik denk dat van al de dingen die ik heb gedaan of beslist het beste is dat ik op kot ben geweest. Niet voor iemand anders, maar voor mij.
I think you get the picture by now. Allemaal semi pseudo wannabe diepzinnige quatsch die iedereen wel eens overkomt wanneer hij in zijn eentje door de stad dwaalt.
Cliché, voorspelbaar onorigineel en al ettelijke keren beter bericht.
E doch niet minder hartverwarmend.
0 Comments:
Een reactie posten
<< Home