Quantum Fashion

het is moeilijk.
ik mis hem.
ik weet dat ik niet op mijn kot moet blijven zitten en zielig in een hoekje zitten en dat me dat ook geen meter vooruit helpt, en dat ik dan evengoed kan weggaan op café of bij iemand op kot of naar een fuif of 't een of 't ander.
Ik weet het wel.
Maar toch.
Soms lijkt zielig blijven liggen in bad in de donker terwijl het water al is weggelopen en de druppels ijskoud op je lichaam liggen op te drogen veel aanlokkelijker dan weggaan.
Ik heb er de energie niet voor.
En ik amuseer me er toch niet. Ik heb geen honger. De zaken die me vreugde brachten brengen me nu geen vreugde. Ik ben uitgeput, maar kan toch niet slapen.
Ik houd van iemand en mis hem.
En het is niet meer.
It's supposed to feel like this.


(en ja. Ik weet dat naar foto's kijken van vroeger. Met Nick. Van voor Nick. Van toen ik met Steven was. Niet met hem, want zo heb ik er maar 2. Maar van andere zaken van toen. Van ervoor. Van lang geleden, toen ik nog in mijn eerste jaar zat. Toen ik Steven zelfs nog niet kende.. Toen ik nog jong naïef en onschuldig was (en dun).
Ik weet dat dat zaken meestal enkel maar erger maakt. En toch deed ik het.)